محیط زیست و مشکلات ان در جهان

روز جهانی بدون خودرو :

از زمان راه افتادن اولین خودروها در خیابان‌های اروپا در دهه 1880، همواره نوعی رابطه عشق و نفرت با خودروها در میان مردم وجود داشته است. در 22 سپتامبر (31 شهریور) هر سال، مردم جهان در خیابان‌ها، چهارراه‌ها یا جاهای دیگر شهر یا محل زندگی خود جمع می‌شوند تا خاطرنشان سازند که می‌توان مغلوب خودرو‌ نبود بلکه می‌توان آن را بصورت «روز جهانی بدون خودرو» تغییر داد و بجای استفاده از خودرو، از وسایط نقلیه عمومی، راه‌پیمایی و بویژه دوچرخه‌سواری برای حمل و نقل در مسیرهای درون شهری بهره برد. دوچرخه علاوه بر کاهش ترافیک و ازدحام، در کاهش آلودگی و حفاظت محیط زیست نقش دارد. بعلاوه ورزش مفیدی نیز برای همه است. قابل توجه که روز قبل (21 سپتامبر) نیز «روز بدون کربن» بوده است.

امروز با وجود بیش از یک میلیارد خورو در جاده‌های مختلف جهان، به نظر میرسد دیگر نتوان از آلودگی، سر و صدا و خطرات ناشی از خودروها خود را به شکل اساسی نجات داد. ولی می‌توان یک روز در سال خودرو را کنار گذاشت. در این روز، دوچرخه و دوچرخه‌سواری از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است بویژه اینکه طی فواصل کوتاه با دوچرخه حتی سریع‌تر از خودرو انجام می‌پذیرد. شهر باید به گونه‌ای توسعه یابد که محل کار افراد نزدیک محل زندگی‌شان باشد و در فاصله راه رفتن مردم، فروشگاه‌‌های مورد نیاز آنها وجود داشته باشد.

عدم استفاده از خودرو را نباید محدود به این روز کرد و فردای آن به حالت عادی برگشت. چه خوب اگر از اتومبیل فاصله می‌گیریم،‌ واقعاً فاصله بگیریم. این به نفع ما، ‌به نفع شهر ما و به نفع کشور ما و به نفع جهان است که کمک کنیم تغییراتی در جهت رواج دائمی راه‌پیمایی و دوچرخه‌سواری صورت گیرد. از آنجا که گرمای زمین رو به افزایش است، روز جهانی بدون خودرو فرصت مناسبی برای کاهش این گرما نیز هست. پس بر برنامه‌ریزان شهری و سیاستمداران کشور است که به دوچرخه‌سواری، راهپیمایی و حمل و نقل عمومی بهای بیشتری بدهند و آن را جایگزین استفاده از خودرو شخصی کنند. برخی سازمان‌دهندگان این روز، خودروسواران را معتاد می‌دانند که باید درمان شوند. بنظر آنها لازم است این افراد گزینه انتخاب خودرو را برای حمل و نقل روزانه در اختیار نداشته باشند و مدتی بدون اتوموبیل سر کنند. در چنین مواردی باید درمان لازم برای این افراد یافت و پاسخی برای سؤالات زیر و در سه محور اساسی زیر بدست آورد:

● آیا می‌توان راننده‌ها را در این یا آن شهر جهان از ماشین‌ها‌شان بیرون کشید؟

● آیا این روش در دموکراسی پلورالیستی قابل تحمل است؟

● حداقل برای یک مدت طولانی نشان داده شود که برای اینکه پارادایم حمل و نقل شهری بدون اتومبیل بخواهد بطور واقعی عمل کند، باید چه الزاماتی در نظر گرفته شود؟

تاریخچه مختصر

مراسم این روز در کشورها و شهرهای مختلف جهان، به شکل متفاوتی رقم می‌خورد. هدف کلی اما آن است که به صاحبان خودرو و افراد فاقد آن این ایده ‌داده شود که در محله و شهرشان می‌توانند تعداد کمتری اتومبیل نگه دارند. این مراسم و پروژه‌ها از زمان شروع بحران نفت در سال 1973 گاه‌بگاه و بصورت مناسبتی دیده می‌شد ولی در کنفرانس بین‌المللی شهرداری سال 1994 در «تولدو» اسپانیا،‌ یکی از سخنران‌ها بنام «اریک بریتون» فراخوانی برای این گونه پروژه‌ها داد. در این روز چالش جدیدی مطرح شد که مفاد اصلی آن به شرح زیر بود:

الف- سر کردن یک روز بدون اتومبیل

ب- مطالعه و مشاهده دقیق حوادث این روز و اینکه واقعاً در این روز چه می‌گذرد.

ج- انعکاس در‌س‌های آن برای مردم و اینکه در سال‌های بعد چه اقدامات خلاقانه‌تری را می‌توان بکار گرفت تا خودرو کمتری روانه خیابان‌ها شود.

در دو سال اول بعد از این حادثه، این روز در چند شهر در ایسلند، انگلیس و فرانسه سازماندهی شد و «کنسرسیوم جهانی روز بدون خودرو» در سال 1995 سازماندهی گردید تا از این روز در سراسر جهان پشتیبانی بعمل آید. اولین کمپین ملی آن در انگلیس و توسط انجمن حمل و نقل محیطی در سال 1997 برگزار شد. بدنبال آن در سال 1998 کمپین «در شهر؛ بدون اتومبیل» در فرانسه اجرا شد. این مراسم در سال 2000 انگیزه و ابتکار وسیع‌تری در سطح اروپا و توسط کمیسیون اروپایی ایجاد کرد. این کمیسیون مسئله را بزرگ‌نمایی کرد و «هفته تحرک اروپایی» را ایجاد نمود که اکنون تمرکز اصلی کمیسیون بر آن است و روز بدون خودرو جزئی از یک کل وسیع‌تر بنام «تحرک جدید» می‌باشد.

با وجودی که توجه به این روز در رسانه‌ها شتاب قابل توجهی دارد ولی به موفقیت واقعی نمیرسد زیرا اجرای مناسب آن نیاز به سازماندهی مجدد سیستم حمل و نقل شهری دارد. یک دهه بعد از آن حوادث هنوز عدم اطمینان قابل توجهی در فایده‌مندی این روش مطرح است. در سال 2005 بیش از 1000 شهر در سطح جهان به سازماندهی این روز پرداختند. «بوگوتا» پایتخت کلمبیا بزرگ‌ترین روز بدون اتومبیل را به اجرا در آورد و کل شهر را پوشش داد. اولین روز بدون اتومبیل این شهر در فوریه 2000 بود که از طریق یک رفراندوم عمومی، نهادینه و تبدیل به قانون شد.

در سپتامبر 2007، «جاکارتا» پایتخت کشور اندونزی اولین روز بدون اتومبیل خود را جشن گرفت. در این روز خیابان‌های اصلی شهر مسدود و از راهپیمایان خواسته شد برای ورزش به خیابان بیایند و در خیابان‌هایی که در روزهای معمولی مملو از اتومبیل و ترافیک است به رفت و آمد و تمرینات ورزشی بپردازند. در این روز بخش وسیعی از شهر برای دوچرخه‌سوارها اختصاص یافت و از سال 2012 روز بدون اتومبیل هر هفته یک بار اجرا می‌شود و خیابان‌های اصلی شهر خالی از ماشین می‌گردد.

در کشورها و شهرهای مختلف روز بدون خودرو به طرق مختلف اجرا می‌شود. در سال 2013 دوچرخه‌سواران کشور لتونی دوچرخه‌های خود را در پوشش میله‌هایی به شکل اتومبیل در آورند تا به شهروندان نشان دهند که دوچرخه نسبت به خودرو چه مقدار فضای خیابان را اشغال می‌کند. آنها نشان دادند که چقدر نامعقول و مضحک است که یک نفر برای جابجایی خود این همه فضا را اشغال کند. بنابرین دوچرخه علاوه بر کاهش ترافیک و ازدحام، در کاهش آلودگی و حفاظت از محیط زیست نیز نقش بسزا دارد و ورزشی مفید برای افرادی است که همه روز پشت میزهای اداری لم می‌دهند.

منبع :

https://en.wikipedia.org/wiki/Car-Free_Days

دانستنی های حیوانات - http://animal-informatics.com